|
Farma Wiatrowa Zagórze
Farma wiatrowa w Zagórzu to największa obecnie
inwestycja w Polsce. Po raz pierwszy pomysł na wybudowanie farmy
wiatrowej w pobliżu wyspy Wolin pojawił się już w 1999 roku. Rozpoczęto,
jak to zwykle bywa przy tego typu inwestycjach, od przeprowadzenia
pomiarów wiatru. Na potrzeby planowanej farmy wiatrowej dokonano
analizy uzyskanych danych. Wyniki były w pełni zgodne z oczekiwaniami
- oszacowana produkcja z jednej turbiny Vestas V80 o mocy 2MW
nie powinna być niższa niż 4 500 MWh rocznie.

Wkrótce okazało się, że wybrana przez nas
lokalizacja spełniała również wszystkie pozostałe wymogi stawiane
przed terenami, na których planuje się budowę farm wiatrowych.
Wybrane tereny rolne znajdowały się w odpowiedniej odległości
od siedzib ludzkich a w pobliżu brak było jakichkolwiek budowli
mogących w negatywny sposób wpływać na efektywność pracy urządzeń.
Ważnym czynnikiem był również stan techniczny
istniejącej infrastruktury energetycznej pozwalający na przyłączenie
turbin do sieci. Inwestycje o tak znacznej mocy podłączane są,
poprzez stacje transformatorowe, do linii wysokiego napięcia 110kV.
Zanim doszło do rozpoczęcia prac budowlanych,
przygotowane zostały wszystkie konieczne pozwolenia i dokumenty.
Zarówno w naszym kraju jak i na świecie regułą, przy realizacji
projektów budowy farm wiatrowych, jest, iż okres planowania i
przygotowania inwestycji trwa kilka lat.

Jednym z najważniejszych etapów na drodze
do uzyskania pozwolenia na budowę i uruchomienia farmy wiatrowej
jest przeprowadzenie zmiany lub ustanowienie zapisów w miejscowym
planie zabudowy. Zapisy te określają przeznaczenie terenów i możliwość
ich zabudowy. Wszystkie wytypowane na potrzeby projektu działki
określone były jako tereny o charakterze rolnym. Oznaczało to
dla nas konieczność przeprowadzenia pełnej procedury zmiany miejscowego
planu zabudowy pod kątem uzyskania pozwolenia na budowę zgodnego
z naszymi zamierzeniami. Następstwem zmiany w planie jest uzyskanie
decyzji o warunkach zabudowy, która jest podstawą do otrzymania
najważniejszego dokumentu - pozwolenia na budowę. W przypadku
projektu Zagórze, między innymi dzięki bliskiej współpracy z władzami
gminy, udało się uzyskać wszelkie konieczne dokumenty i uzgodnienia
w zakładanym przez nas terminie. Szczególne podziękowania należą
się członkom Rady i Zarządu Gminy Wolin, ze szczególnym uwzględniłem
burmistrza Bogdana Wilkowskiego.

W tym samym czasie prowadzono rozmowy z zakładami
energetycznymi na temat uzyskania technicznych warunków przyłączenia
do istniejącej sieci i, co chyba najważniejsze, na temat sprzedaży
wyprodukowanej energii elektrycznej. Warto pamiętać, iż wyłącznym
produktem farmy wiatrowej, z tytułu, którego osiąga się przychody,
jest produkcja i sprzedaż energii. Rozporządzenie Ministra Gospodarki
z dnia 15 grudnia 2000 roku w sprawie obowiązku zakupu energii
elektrycznej ze źródeł niekonwencjonalnych i odnawialnych ustala
obowiązkowe wskaźniki udziału ilości energii ze źródeł odnawialnych
i niekonwencjonalnych w obrocie energią elektryczną ogółem. W
praktyce oznacza to obowiązek zakupu energii odnawialnej przez
spółki dystrybucyjne w ilości wynikającej z ich rocznego obrotu
całkowitego. W roku 2003 wymagany udział energii zielonej wynosił
2,65 procent. Stopniowo planowane jest osiągnięcie 7 procent w
roku 2010. Podczas prac nad projektem prowadzone były rozmowy
z kilkoma potencjalnymi partnerami. W wyniku podpisanych umów
odbiorcami energii są m.in. grupa energetyczna ENEA S.A oraz Łódzki
Zakład Energetyczny.
W okresie planowania dużo czasu i środków
poświęcono problemowi ograniczenia emisji hałasu. Prawo polskie
nakłada obowiązek takiego planowania i realizacji inwestycji,
aby zachowany został poziom 40dB w miejscach zamieszkania ludności.
Wybrana przez nas turbina wiatrowa Vestas V80 wyposażona jest
w system umożliwiający programowanie poziomu hałasu turbiny dostosowując
go do wymogów danego, specyficznego otoczenia. Przeprowadzone
analizy i obliczenia wykazały, że planowane rozmieszczenie turbin
spełnia wszystkie wymogi prawne.

Warto wspomnieć o bardzo dobrej współpracy,
jaką udało się osiągnąć podczas etapu przygotowania inwestycji
nie tylko z władzami gminy, ale również lokalną społecznością.
Biorąc pod uwagę fakt, iż tak duża farma wiatrowa, budowana była
po raz pierwszy w Polsce było to szczególnie ważne. Park wiatrowy
w Zagórzu stać się miał, bowiem częścią codziennego życia mieszkańców
gminy na ponad 25 lat. Dlatego ważne było dla nas, aby brali oni
udział od samego początku w procesie planowania, aby zrozumieli
zasadę działania farmy wiatrowej i aby mogli zaznajomić się ze
specyfiką przedsięwzięcia. Organizowane spotkania, na których
szczegółowo omawiano wszystkie problemy, nierzadko wspólnie znajdując
rozwiązania, pozwoliły przekonać nawet tą część lokalnej społeczności,
która początkowo nastawiona była sceptycznie. Mamy nadzieję, iż
w przyszłości dzięki temu unikniemy niepotrzebnych rozczarowań
i nieporozumień.
Prace budowlane rozpoczęto od stworzenia
koniecznej infrastruktury drogowej. Wymiary turbin (niektóre z
segmentów osiągają do 40 metrów długości) wymuszają nie tylko
przebudowę istniejących dróg, ale także budowę nowych o specjalnym
profilu. Drogi te nie mogły charakteryzować się dużym zróżnicowaniem
wysokości terenu na krótkich odcinkach oraz zakrętami o dużym
kącie załamania. Na szczęście położenie Zagórza umożliwiło skorzystanie
z infrastruktury drogowej na terenie Niemiec. Tylko ostatni odcinek
pokonywany był po naszych drogach. W tym samym czasie przeprowadzono
również prace związane z infrastrukturą energetyczną. Na potrzeby
turbin wiatrowych położono ponad 100 km kabli oraz dokonano modernizacji
stacji transformatorowej tak, aby zdolna była ona przyjąć dodatkową
energię.

Następnym etapem było przygotowanie fundamentów
pod wieże elektrowni. Każdy z nich to w praktyce kawał betonu
o powierzchni blisko 350 m2. Prace nad jednym fundamentem trwały
około 12 godzin. W tym czasie bez przerwy pracowało 50 betoniarek
o pojemności 9 m3. Łącznie na 15 fundamentów wykorzystano 5260
metrów drutu zbrojeniowego oraz wylano 6750 m3 betonu. Po zakończeniu
prac na placu budowy pojawiły się turbiny wiatrowe a raczej ich
poszczególne segmenty, które dopiero na placu budowy zostały ze
sobą zespolone.
Montaż każdej z elektrowni wiatrowych trwał
od 12 do 14 godzin. Na wstępie montowano śmigła, następnie przytwierdzano
maszt do fundamentu, a później, za pomocą dźwigu, gondola wznoszona
była na wysokość ponad 80 metrów, po czym umieszczana na wieży.
Na koniec przymocowywano śmigło do gondoli. Po zakończeniu prac
nad montażem wszystkich turbin rozpoczęto prace energetyczne wewnątrz
urządzeń. Podłączano je bezpośrednio do linii przesyłowych oraz
do linii telefonicznych za pośrednictwem modemu.

Zanim nastąpił moment oddania elektrowni
wiatrowych do użytku przeszły one jeszcze 120-godzinną fazę testów
mających na celu sprawdzenie poprawności zainstalowanej automatyki
Nowoczesne turbiny wiatrowe sterowane są za pomocą zaawansowanych
systemów sterujących i o ile nie wystąpi niespodziewana awaria
nie wymagają, do poprawnej pracy, ingerencji człowieka. Turbina
V80 wyposażona jest m.in. w system OptiSpeed, który umożliwia
zróżnicowanie prędkości obrotowej. System ten optymalizuje produkcję
energii, zwłaszcza przy słabym wietrze oraz ułatwia dostosowanie
funkcjonowania turbiny do parametrów sieci elektrycznej, tak by
spełnić zróżnicowane wymagania zakładów energetycznych. Dodatkowo
urządzenia podłączone zostały do infrastruktury teleinformatycznej.
Jako ciekawostkę można podać fakt, iż każdą z turbin można kontrolować
m.in. za pomocą telefonu komórkowego i krótkich wiadomości tekstowych
(SMS). Kolejnym etapem było uzyskanie pozwolenia na użytkowanie
instalacji. W praktyce dokument ten zakończył fazę budowy farmy
wiatrowej, nastąpiła faza jej eksploatacji.

| Moc farmy wiatrowej |
30MW |
| Ilość turbin |
15 |
| Typ turbiny |
Vestas V80 2MW |
| Wysokość wieży |
80 m |
| Średnica wirnika |
80 m |
| Powierzchnia wirnika |
5024 m2 |
| Właściciel |
Inwestor prywatny |
| Produkcja roczna |
67000 MWh |

|