PSEW z wielką uwagą zapoznał się z uzasadnieniem zmian do projektu oraz zapisów zawartych w nowelizacji (druk sejmowy 1776) ustawy z dn. 27 kwietnia 2001 – Prawo Ochrony Środowiska. W trosce o dobro sektora energetyki odnawialnej sprzeciwiamy się zmianom w zakresie przeznaczenia środków pochodzących z opłat zastępczych i kar za niewypełnienie obowiązku zakupu energii odnawialnej.
Zmiana przeznaczenia opłat zastępczych i kar, o których mowa w Art. 9a ust 1 pkt 2 i ust 8 pkt 2, ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 – Prawo energetyczne (Dz. U. z 2006 r. Nr 89, poz. 625, z późn. zm.), a także wpływów z kar wymierzanych na podstawie Art. 56 ust. 1 pkt 1a tej ustawy, burzy całkowicie obecny i dobrze funkcjonujący w Polsce system wsparcia dla zielonej energii. Dotychczas środki zgromadzone na koncie NFOŚiGW mogły być wykorzystywane tylko i wyłącznie na wspieranie rozwoju OZE i wysokosprawnej kogeneracji. Proponowane w nowelizacji rozwiązania, spowodują zmianę zasad przeznaczenia funduszy pochodzących z opłat zastępczych i kar. Obecnie, zgodnie z Art. 401, ust. 9 i 10 ustawy z dn. 27 kwietnia 2001 – Prawo Ochrony Środowiska, te środki pieniężne wspierają wyłącznie OZE i wysokosprawną kogenerację. W projekcie nowelizacji ustawy widnieje natomiast zapis, który spowoduje, że mechanizm, który opracowano celem wspierania rozwoju OZE, po zmianie zapisów ustawy, będzie mógł służyć różnym celom z zakresu ochrony środowiska (proponowany Art. 400a), co nie było założeniem twórców systemu wsparcia OZE w Polsce. Mając na uwadze uregulowania unijne, zawarte w Dyrektywie 28/2009/WE, z dnia 23 kwietnia, 2009 r., należy mieć raczej na uwadze konieczność opracowania i wdrożenia uzupełniających narzędzi dla zagwarantowania dodatkowych środków na wsparcie rozwoju odnawialnych źródeł energii, niż ograniczanie obecnie funkcjonujących mechanizmów.
Wykorzystanie znacznych środków NFOŚiGW na cele niezwiązane z OZE byłoby tym bardziej niezasadne, iż ustawodawca musi być świadomy wymaganych progów zużycia energii pochodzącej ze źródeł odnawialnych, jakie nakłada na Polskę Nowa Dyrektywa OZE 28/2009/WE – 15 % do roku 2020. Już teraz wiadomo, że osiągniecie progów będzie bardzo trudne, przy obecnym tempie rozwoju wykorzystywania energii ze źródeł odnawialnych. Również w dokumencie strategicznym „Polityka energetyczna Polski do 2030 roku” znajdziemy zapisy jasno określające sposób wykorzystania środków pochodzących z opłaty zastępczej. W art. 4.2 przedmiotowego dokumentu działania na rzecz wykorzystania OZE obejmują: ”bezpośrednie wsparcie budowy nowych jednostek OZE i sieci elektroenergetycznych umożliwiających ich przyłączenie z wykorzystaniem funduszy europejskich oraz środków funduszy ochrony środowiska, w tym środków pochodzących z opłaty zastępczej,”.
Zdaniem Polskiego Stowarzyszenia Energetyki Wiatrowej zapisy Art. 400a ust 1 i 2 oraz Art. 401c burzą dotychczas funkcjonujący system wspierania rozwoju odnawialnych źródeł energii, pomimo zapewnień i deklaracji ze strony rządu, o konieczności utrzymania stabilności dotychczasowych rozwiązań. Środki generowane m.in. przez sektor energetyki wiatrowej, powinny być przeznaczane na wspieranie OZE. Dodatkowym argumentem przemawiającym za odrzuceniem zapisów nowelizacji jest fakt, że w projekcie brak jest jednoznacznych priorytetów regulujących przyznawanie tych środków. Fakt ten nieuchronnie prowadzi do braku transparentności prawa. Prowadzi także do subiektywnych decyzji odnośnie celu przeznaczenia środków generowanych przez sektor energetyki odnawialnej.
Biorąc pod uwagę powyższe argumenty, Polskie Stowarzyszenie Energetyki Wiatrowej jest zdecydowanie przeciwko wprowadzeniu proponowanych w nowelizacji (druk sejmowy 1776) ustawy z dn. 27 kwietnia 2001 – Prawo Ochrony Środowiska zapisów następujących artykułów: Art. 401 ust 10 oraz 401c.
Projekt nowelizacji ustawy Prawo Ochrony Środowiska - druk sejmowy 1776 (zobacz)
powrót