Szczyt klimatyczny, który zakończył się 18 grudnia br. nie przyniósł przełomu w polityce klimatycznej. Szczyt COP15 zakończył się kopenhaskim porozumieniem, które jednak nie zostało przyjęte przez wszystkich 193 uczestników. Porozumienie kopenhaskie nie jest prawnie wiążącym dokumentem, który byłby zaakceptowany zgodnie z zasadami ONZ przez strony konwencji klimatycznej, ma jednak otworzyć drogę do przyjęcia prawnej umowy dla ochrony klimatu w ramach konwencji w przyszłości. Zakłada też dobrowolność w prowadzeniu polityki ochrony klimatu.
Dla Polski brak nowo podjętych zobowiązań w stosunku do krajów unijnych to dobra wiadomość, ponieważ zostanie utrzymany status quo. Unia Europejska nie zwiększy w najbliższym czasie zobowiązań związanych z redukcją emisji CO2, dzięki czemu Polska zyska więcej czasu na restrukturyzację gospodarki. Zdaniem wiceministra środowiska Bernarda Błaszczyka przed UE stoi zadanie dostosowania swojej strategii ograniczania emisji CO2 do realiów światowych.
Stany Zjednoczone planują zmniejszenie emisji gazów cieplarnianych o max 4 % w stosunku do roku 1990 (o 17% w stosunku do 2005r.), zaznaczając, że nie są gotowe na ponoszenie nadmiernych zobowiązań klimatycznych kosztem wzrostu gospodarczego. Natomiast polityka Chin od początku negocjacji zakładała jedynie zgodę na dobrowolne działania.
Rok temu Unia Europejska przyjęła bardzo ambitny cel redukcji dwutlenku węgla do 2020 r. – 20 %, z zamiarem zwiększenia go do 30 %. Jak na razie nic nie zapowiada tego, iż inne państwa podejmą podobne wysiłki. UE nie uzyskała dowodów na potwierdzenie słuszności swojej polityki energetyczno – klimatycznej, więc można się spodziewać jej zmian w najbliższym czasie. Celem Polski na najbliższy rok jest zabieganie głównie o to, aby cel redukcji emisji CO2 pozostał na poziomie 20 % do roku 2020, co dałoby więcej czasu na przygotowanie przemysłu do realizacji pakietu klimatyczno – energetycznego. W czasie obrad w Kopenhadze okazało się, że Polska może liczyć na poparcie państw regionu Europy Środkowo – Wschodniej oraz Włoch. Polska w dalszym ciągu będzie zbiegała o zachowanie nadwyżek praw do emisji CO2, które mogą stracić ważność po 2012 roku, kiedy to wygasają obecne zobowiązania wynikające z protokołu z Kioto. Co prawda w Kopenhadze nie doszło w tym temacie do żadnych ustaleń, jednak końcowe porozumienie zakłada przedłużenie obowiązujących zobowiązań z Kioto. W ramach tych zobowiązań, Polska zmniejszyła emisje gazów cieplarnianych aż o 29%, zamiast wymaganych 6%, dzięki czemu uzyskaliśmy nadwyżkę uprawnień do emisji w wysokości 500 mln ton dwutlenku węgla, wartych ok. 2 mld euro.
Źródło: Rzeczpospolita
powrót